فصل چهارم خلفاى عباسى ( 132 - 656 ه . ق . ) ( 749 - 1258 م . ) در زمان خلافت هشام ابن عبد الملك ، يكى از نوادگان عباس عموى پيغمبر ( ص ) به نام محمد ابن على دعوى امامت كرد و از شام محل اقامت خود دعاتى مأمور خراسان و ماوراء النهر گردانيد . پس از درگذشت وى پسرش ابراهيم به اتفاق برادران خود عبد اللّه و منصور ، مسلمانان را به مخالفت با بنى اميه دعوت كردند . يكى از كسانى كه در خراسان مردم را به قبول بيعت با بنى عباس دعوت مىكرد ، ابو مسلم بود . در سال 132 هجرى كوفه سقوط كرد . ديرى نگذشت كه در كنار رود زاب سپاه مروان آخرين خليفهء اموى درهم شكست و تارومار شد . خلافت عبد اللّه سفاح ( 132 - 136 ه . ق . ) ( 749 - 753 م . ) پس از آنكه كوفه به تصرف شيعيان آل عباس درآمد ، اهالى آن شهر با ابو العباس سفاح بيعت كردند . سفاح كه اولين خليفهء عباسى است ، به سرعت بر عراق مسلط شد . سفاح پايتخت خود را شهر انبار كه يكى از شهرهاى قديمى ايران در مغرب فرات بود ، قرار